Do podstawowych form rozliczeń dewizowych należą systemy czekowe, wekslowe, akredytywa, inkaso oraz factoring i forfaiting. Te dwie ostatnie formy stają się coraz bardziej popularne i powstaje sporo firm świadczących usługi tego typu, dlatego warto się przyjrzeć bliżej jakie korzyści mogą przynieść te formy rozliczeń a także w jakich warunkach mogą być one stosowane. Według Konwencji Ottawskiej (Unidroit Conventon of International Factoring, Ottava, 28.05.1988r) factoring to umowa zawarta pomiędzy dostawcą a faktorem, zgodnie z którą dostawca może przenieść na faktora własność wierzytelności wynikającej z umowy dotyczącej sprzedaży dóbr przez dostawcę dłużnikom, natomiast faktor wykonuje co najmniej dwie z usług: finansowanie dostawcy w formie pożyczek i zaliczek, prowadzenie rozliczeń związanych z wierzytelnościami, inkaso wierzytelności, przejęcie ryzyka wypłacalności dłużnika. W myśl umowy factoringowej dłużnik zostaje powiadomiony o przeniesieniu wierzytelności na faktora. Factoring może przyjmować różne formy: · Pełny (bez regresu) obejmujący funkcję finansowania, usługową oraz del crede, czyli przeniesienie wierzytelności przez faktoranta na faktora wraz z przejęciem przez faktora pełnego ryzyka niewypłacalności dłużnika, czyli z założenia każdy. · Niepełny (z regresem) bez del crede, gdzie faktor nie przejmuje ryzyka niewypłacalności dłużnika. W umowie należy wyraźnie zaznaczyć tę opcję, wówczas w przypadku niedokonania przez dłużnika zapłaty faktorant zwraca kwotę faktorowi. · Mieszany, gdy faktor przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika jedynie do określonej wysokości. Jeżeli zadłużenie będzie wyższe, to faktorant musi przejąć z powrotem na siebie ryzyko niewypłacalności dłużnika. · Ponadto występują jeszcze inne rodzaje factoringu, takie jak : factoring jawny lub tajny; krajowy lub zagraniczny Forfaiting jest jedną z technik handlu zagranicznego i oznacza zakup przez instytucję forfaitingową należności klientów, powstałych w następstwie realizacji kontraktu. Zakup taki następuje bez regresu w stosunku do sprzedawcy wierzytelności (eksportera). Eksporter zaś przedstawia weksel do dyskonta, indosując go „bez obliga” na forfaitera i dotyczy to także gwarancji bankowych i akredytyw o charakterze gwarancji ( stand by, defferend payment). Forfajter przejmuje na siebie pełne ryzyko niedotrzymania zapłaty przez importera (wyjątek stanowi spór pomiędzy eksporterem a importerem o nieprawidłowe wykonanie kontraktu, czyli REGRES. Spór taki rozstrzygany jest poprzez sądy arbitrażowe). Reasumując factoring jest krótkoterminowy. Obejmuje wszystkie wierzytelności oraz cały zestaw usług. Można go stosować zarówno w imporcie jak i w eksporcie. Oferuje dodatkowe zabezpieczenia i formy: jawną i tajną. Zawierany na minimum kilka tysięcy USD. Faktor stawia do dyspozycji do 79 do 90% wierzytelności oraz odsetki w terminie spłaty. Realizowany jest na własne imię i ryzyko faktora. Może być regresowy lub bezregresowy. Oferuje del crede za dodatkową prowizją. Forfaiting jest długo- i średnioterminowy. Obejmuje jedną, wyznaczoną wierzytelność i jest stosowany głównie w finansowaniu. Ma zastosowanie jedynie w eksporcie. Wyklucza poniesienie straty. Najczęściej jest tajny dla dłużnika. Forfajter stawia do dyspozycji 100% wierzytelności a odsetki są płatne z góry jako dyskonto. Jest bezregresowy a del crede wliczone jest w prowizję.